ประเพณีรับน้องขึ้นดอยของมหาวิทยาลัยเชียงใหม่
เขาจะให้ปี1 เดินขึ้นทุกคน
แต่พวกรุ่นพี่ ก็จะเดินด้วยเหมือนกัน
เหมือนอย่างที่พวกปอเพิ่งไปมา
ไม่ได้ไปกับคณะ ไม่ได้ไปคุมน้อง
แต่เดินทางไป ด้วยความรู้สึกที่อยากจะไปกันเอง

นัดกันที่ซุ้มเพื่อพร้อมออกเดินทางกันตอน7.30 น.
แต่กว่าจะได้เดินจริงๆ ก็เวลาล่วงเลยไปถึง 8.30 น.
ตอนแรกก็ลังเลกันอยู่ว่า จะเดินพร้อมน้องปี1 ดีไหม
แต่ก็ตกลงกันว่าเดินกันก่อนดีกว่าไงน้องๆ ก็เดินตามทัน 555+
(ปี4 ก็เงี้ยะ ไม่มีแรงเดิน)
เดินๆๆ และก็เดินๆๆ
ไฟเอ้อ ลำยอง  เลิฟ ๆ ไปน่ารักไกลๆ หน่อย
เป็นเพลงฮิต ร้องกันทุกคณะ
ผ่านคณะไหนก็ร้อง
พวกเราก็ร้องเหมือนกันแฮะ
 
ถ่ายรูปๆๆ แช๊ะๆๆ
ถ่ายรูปกันตลอดทาง
ทำให้รู้สึกว่าเหนื่อยกว่าเดินธรรมดาอีก
เพราะต้องแอ๊คทีฟ ไม่งั้นได้อยู่ด้านหลัง
ไม่ได้โผล่หน้ากล้องเป็นอันแน่
กล้องก็ไม่ได้มีเป็นของตัวเอง
เน้นของเพื่อน และถ้ามีกล้องก็ไม่สมควรพกไป
เพราะคุณจะไม่ได้เข้ากล้อง
เพราะจะต้องเป็นคนถ่ายรูป

++++++++++++++
ผ่านไปได้ครึ่งทางถึงไฟป่า
หอบแฮ่กๆ หิวข้าวแล้ว
แต่เพิ่ง 11.00 น. เพื่อนบอกอย่าเพิ่งกิน
เดินไปจุดชมวิวก่อนละกัน
แถวนี้คนเยอะ อึดอัด
ค่ะ!!! แต่เพื่อนหิวและเหนื่อยมากแล้ว
กำลังจะเดินไป ปรากฏว่าเพื่อนนุ่นเป็นตะคริว
(แบบฟิตจัดเดินมาถึงก่อนเพื่อน ทิ้งเพื่อนไว้ด้านหลัง)
เพื่อนไปป์เลยต้องเอามอไซด์ลงไปรับ
พวกเราก้เลยเดินล่วงหน้าไปรอที่จุดชมวิว
เพื่อนนุ่นมาถึง หมดสภาพเดินมะไหว
เราก้ยังคิดอยู่ว่า ชิลๆ เด่วเพื่อนคงหาย
กำลังกินข้าวกัน เพื่อนก็ชักไม่ไหว
เต้ย ตูน จ๊าง ไปป์ เลยช่วยกันนวดเท้า นวดขาให้
เพื่อนนุ่นก้ร้องไห้ เราก็เลยเข้าไปปลอบ
ยืนให้เพื่อนนุ่นกอด ตอนแรกไม่เท่าไหร
ตอนหลังๆ เท้าเริ่มปวด ตัวเริ่มเกร็ง
ยืนแทบมะไหว แต่เอาน่าเพื่อนเราเจ็บกว่านี้
สุดท้ายหลังจากนวดมานาน
เพื่อนนุ่นยืนยันจะกลับ แต่ยังไม่หายดี
เพื่อนๆ เลยจะไปส่งที่จุดพยาบาลให้หมอดู
ก่อนที่จะลงไปส่ง เพราะไปส่งขณะนั้นเลย
เด่วเพื่อนเป็นอะไรมากขึ้นมาจะลำบาก
สุดท้ายสามทหารเสือ ไปป์ เต้ย ตูน
ก็เป็นคนลงไปส่งนุ่นลงไปหาหมอ
หมอบอกว่าเป็นตะคริวไม่ควรนวด
ไม่งั้นจะทำให้เส้นเลือดแตกได้
เฮ้อ เกือบไปแล้ว เป็นการปฐมพยาบาลที่ไม่ถูกต้อง
ดีที่เพื่อนไม่เป็นอะไรมาก
ไม่งั้นคงรู้สึกผิดไปตามๆกัน

+++++++++++++
หลังจากส่งนุ่นขึ้นรถไปกะเพื่อนอีกสามคนแล้ว
คณะสังขยาใบเตยที่เหลือก็เดินทางต่อ
อีก7กิโลเมตรที่เหลือ ต้องเดินไปให้ถึง
ดีว่าช่วงนี้ต้นไม้เยอะคอยให้ร่มเงา
ไม่เหมือนตอนเช้าๆที่ต้นไม้ไม่ค่อยมีแล้วร้อนมาก
คณะนี้เริ่มอิดโรย เมื่อไหรจะถึงๆๆ ได้แต่คิดแบบนี้
และๆๆๆ ในที่สุด
"ยินดีต้อนรับเข้าสู่พระธาตุดอยสุเทพ"
อีกสองดค้งก็ถึงแล้ว กำลังใจมาเป็นกอง
ถึงโค้งสปิริตแล้ว อยากวิ่งนะ
แต่ไม่มีแรงแล้ว พอขึ้นไปถึง
เจอน้องปี2 น้องๆ บูมให้ในที่สุดพี่ๆก็เดินมาถึง
พอขึ้นไปถึงก็พักดื่มน้ำ ดื่มท่า แล้ก็เดินไปนมัสการพระธาตุดอยสุเทพ

+++++++++++++++
ขากลับฝนตก - -"
เห็นเพื่อนๆ ชวนกันกลับ
เห็นกำลังโบกรถว่าจะกลับ
แล้วไหนได้นั่งรถกลับกันแค่4-5 คน
ปอกำลังจะก้าวเท้าขึ้นรถ
เพื่อนลากลงมาและบอกว่า
"ไอ้ปอเดินลงด้วยกันเลย"
อ้าวเวง ไหงงั้น และก่อนที่จะทันคิดอะไร
รถก็เลื่อนออกไปแล้ว ฮือๆๆๆ
เดินก็เดินว่ะ ก็อีกแค่ 14 กิโล -*-
ระหว่างเดินลงไปก็เจอคณะอื่นๆ บ้างประปราย
แซวเขามั้ง เขาแซวเรามั้ง ก็สนุก
แต่ปวดขา ปวดฝ่าเท้ามาก ฮือๆๆ
และอีกสามกิดลเมตรสุดท้ายปอก็ไม่ไหวแล้ว
โชคดีบัดดี้ขับมอไซด์ลงมา
เลยซ้อนท้ายกลับลงไป ไม่งั้นคงเดินไม่ถึงแน่ๆ

+++++++++++++
สรุปขึ้นดอยปี4 สนุกสุดยอด เมื่อยสุดตรีน
ขึ้นวันเสาร์วันนี้วันจันทร์แล้ว
ยังไม่หายเลย เมื่อยมากๆ
นี่ขนาดเมื่อวานไปนวดคลายเส้นมาแล้วนะ
ยังมะหายเลย เดินมาเรียน เพื่อนบอกท่าเดินเดะแนวมาก
แนวปวดขาอ่ะดิ กิกิ


เพื่อนนุ่นอาการดีขึ้นแล้ว
 แต่คงยังมะหายดี เป็นกำลังใจให้หายเร็วๆนะ

พี่แอ้โทรมาชวนไปสมอลเฮ้าล์ กะริเวอร์ไซด์
อดไปเพราะเห้นแมสเสจตอน5ทุ่ม
ฮือๆๆ เรื่องมันเศร้า

คณะสังขยาใบเตยทุกคน
เหนื่อยเราก็เหนื่อย
เมื่อยเราก็เมื่อย
แต่เราก็เดินเรื่อยๆ
ทั้งเหนื่อยทั้งเมื่อย

ปล. รักพวกแกนะเว้ย Information Studies 46